ცხოვრების საზრისი

როცა გაქვს ყველაფერი: სახლი, მანქანა, სამსახური(ნივთები, ტიტულები) … და არ გაქვს ცხოვრების აზრი, ყველაფერი ფასს კარგავს
როცა გაქვს ცხოვრების აზრი (თუნდაც სხვა არაფერი), ნივთებს(ტიტულებს) ფასი არა აქვს (არის მხოლოდ საშუალება)

ცხოვრების აზრის გარეშე ცხოვრება ნივთებზე(ტიტულებზე), გარე ფაქტორებზე დამოკიდებულებას იწვევს, ადამიანი ხდება რომელიმე კონფესიის ან პარტიის მრევლი/მხარდამჭერი, გაურბის სიფხიზლეს, გარეგნული იერის(მაკიაჟი, თმების შეჭრა, ტატუ და სხვა) ცვლილებით ცდილობს რაღაცის შეცვლას(ცვლილების ილუზიას იქმნის) …

ცხოვრების საზრისის გარეშე, ცხოვრებაში საყრდენის პოვნა უწევს საკუთარი თავის გარეთ, საგნებში, სხვაში(სხვა ადამიანში), ამაყობს ნივთებით, ტიტულებით, შელამაზებული გარეგნობით და სხვა, რითიც კიდევ უფრო მეტად დამოკიდებული ხდება გარე ფაქტორებზე და კიდევ უფრო მეტად კარგავს თავისუფლებას, ჩიხში უფრო ღრმად შედის და რაც სრულიად მართებულია – არასწორი გზა არ არსებობს ..

ჩიხი, რომელმაც ადამიანი სიკვდილში უნდა გაატაროს(შეიყვანოს), სადაც ის უნდა მოკვდეს იმ აზრებში რა აზრებიც აქვს, რომლებითაც ცხოვრების საზრისამდე მისვლა ვერ მოახერხა, საკუთარ აზრებში ამ სიკვდილის შემდეგ რომ კითხვა დაისვას უფრო მაღალზე, ვიდრე არის: რა ვჭამო, რითი გავერთო, და ასე შემდეგ ….
სანამ ადამიანი ცხოვრების აზრამდე ვერ მივა, მანამდე სულ საკუთარ ან სხვის მიერ შემოთავაზებულ ილუზიებში იქნება, აზრს მოკლებულ მოლოდინში …. ელოდება და რას არ იცის … (სულ ელი-ს) … გარედან/სხვისგან ელოდება იმას, რაც მხოლოდ და მხოლოდ მისი გასაკეთებელია …

Advertisements

ვარდისფერი

ადამიანი წარმოდგენების ტყვეა …

ადამიანი საკუთარი აჩემებული წარმოდგენებისგან თავისუფალი მდგომარეობიდან თუ არ ხედავს, განსჯის, ექცევა ილუზიაში, წყდება რეალობას, სამყაროს და იკეტება …

ეს ჩაკეტვა იქცევა მისთვის ერთადერთ მისაღებად რეალობად, ესმის-იგებს მხოლოდ იმას, რაც უნდა-აწყობს, თვითონვე აფერადებს ვარდისფრად და ცხოვრობს მასში ….

ის, რაც შანსს აძლევს ჭეშმარიტების, ცხოვრების საზრისის შესამეცნებლად, ამ წარმოდგენების ფილტრს გაივლის და, როგორც წესი, გვერდზე გადაიდება, უყურადღებოდ რჩება, ფილტრშიგავლილი დამახინჯებული სახით წარმოდგება …
ცხოვრებაც შესაბამისად მიდის

მთელი ცხოვრება არის ქაოსი, განუსაზღვრელობა, სიტუაციურობა და ადამიანად შედგომა-დარჩენისთვის ყოველწუთიერი ჭიდილი … … და ეს ყველაფერი ხდება ადამიანის აზრებში, აზროვნების სფეროში …

Rate this:

რა თუ როგორ ?!

„მნიშვნელოვანი პრობლემები, რომელთა წინაშე ვდგევართ, შეუძლებელია გადაიჭრას აზროვნების იმავე დონით, რომელმაც ისინი შექმნა” ალბერტ აინშტაინი …
პროფესორი იღებს ჭიქა წყალს და ეკითხება სტუდენტებს:
– რას ფიქრობთ, რამდენს იწონის ეს ჭიქა?
– დაახლოებით 200გვ… სხვამ 500გრ …

– ნამდვილ წონას გავიგებ, როცა ავწონი, მაგრამ ახლა მინდა გკითხოთ:  რა მოხდება თუ ჭიქას დიდი ხნით ხელში დავიჭერ?
– არაფერი …

– რა თქმა უნდა არაფერი, მაგრამ თუ უფრო მეტს ხანს, 2 საათი თუ ასე ვიქნები?
– ხელი დაგეღლებათ …

– და თუ მთელი დღე ასე გაგრძლდება?
– შეიძლება საავადმყოფოშიც კი მოხვდეთ – იუმორით უპასუხა სტუდენტმა …

– ეს რომ არ მოხდეს, რა გავაკეთო?
– ჭიქა დადგით …
– მართალია – უპასუხა გახარებულმა პროფესორმა …

ცხოვრებისეულ პრობლემებზე თუ დიდი ხანი იფიქრებთ, ეს ფიქრები ჩაგითრევთ, თუ მთელი დღეების განმავლობაში ფიქრობთ კიდევ უფრო მძიმე შედეგი ექნება…

პრობლემაზე ფიქრი შეიძლება, მაგრამ, როგორც წესი, ეს არაფრის მომცემია, მისი „წონა“ არ იცვლება …


თითქოს კარგი იგავივით არის, მაგრამ, რეალურად, არაფრის მომცემი – პრობლემა ხომ ამით არ ქრება?! ცოტა ხნით შეიძლება დაიფარიოს, მაგრამ არსად წავა …
საუბრის შინაარსით ვიღაც კმაყოფილებას იგრძნობს, სხვა სხვანაირად აღიქვამს-გაიგებს, ზოგიერთმა ამ იგავის მოყოლით შეიძლება თავიც კი მოიწონოს 🙂

ამ სიტყვების გარეშე უბრალოდ არაფერია, სიტყვების რახა-რუხი:

„მნიშვნელოვანი პრობლემები, რომელთა წინაშე ვდგევართ, შეუძლებელია გადაიჭრას აზროვნების იმავე დონით, რომელმაც ისინი შექმნა” ალბერტ აინშტაინი …

ეს ციტატა კიდევ უფრო ნათელს ხდის ზემოთქმულ საუბარს …
ცალკე აღებული ციტატა, სიტყვები – „აზროვნების დონე“ – აბსოლუტურად გაუგებარია რას ნიშნავს ან რა დონეებზეა საუბარი …

– რა განსაზღვრავს და სად განისაზღვრება – „აზროვნების დონე“ ?! …

– ისევ და ისევ აზროვნებით განისაზღვრება და აზროვნებაში …

– და როგორ ვაზროვნებთ?!

– …

„გაიაზრე “რა”, მაგრამ უფრო მეტად გაიაზრე “როგორ”“ (გოეთე)

ზღვა-ნაპირი

ცხოვრება ზღვაა, ნაპირი – ძილს ჰგავს …

როგორც ძილი არის აუცილებელი, ისევეა ნაპირიც …

ჩვენ სულ ნაპირზე გვინდა ნებივრობა – მაგრამ ცხოვრებისეული ქარიშხალი ისევ ზღვაში გადაგვაგდებს ხოლმე …

ნაპირი მკვდარია … ზღვა – ცოცხალი

სიკვდილია გასავლელი,სიცოცხლე  რომ იყოს …

კონსტრუქტორი

ცხოვრება პარადოქსია …

წარმოიდგინეთ კონსტრუქტორის ნაწილები სხვადასხვა ადამიანის ხელში …

ყველას უჭირავს კონსტრუქტორის რაღაც ნაწილი და ჰგონია, ეს არის მთავარი ნაწილი და ისიც, მხოლოდ მისი საკუთრებაა …

ამ დროს არის ვიღაც, ვინც იცის რა და როგორ უნდა ააწყოს, მაგრამ არცერთი ნაწილი არა აქვს …

იდეა აზრებად  დაშლილი – გაერთიანება და რაიმე ახლამდე მისვლა ვერ ხდება …

გზა, რომელიც ავირჩიე …

ცხოვრების გზაზე დაახლოებით ისე მივდივართ, როგორც ამ ვიდეოში ნაჩვენები ….

დაბადებისთანავე იწყება – ეს ასეა, ეს კარგი და ის ცუდია …. მორალურია,. ოჯახი, შვილი, ქორწილი, და უამრავი …. შემდეგ სკოლის პერიოდი … უმაღლესი …

თანდათან ის ჩაფხუტი ყალიბდება, რომელიც ყველაფერს ფარავს და მხოლოდ იმას ვხედავთ, რაც გვისწავლია, რასაც, როგორც საკუთარ უდიდეს მონაპოვრს ვაღიარებთ და იმდენად კომფორტულად ვართ, რომ ამ წარსულისეულისა და იმის, რაც ჩვენი არაა, გარეშე არ შეგვიძლია … არათუ დავიწყება, ვერ ველევით და უდიდეს კომფორტში ვართ იმ აზრებში, რომელშიც ვცხოვრობთ …

მაგრამ, ცხოვრებას თავისი კანონები აქვს და რომელიც თოკზე დაკიდებული ქვის მსგავსად გვეჯახება და შანსს გვაძლევს, რომ იქნებ-და რაღა ცვლილება მოხდეს ჩვენს ჩაკირულ-შესისხლხორცებულ აზრებში …

მთელი ცხოვრება ვეძებთ ბედნიერებას – ვიძენთ გამოცდილებას. ზოგჯერ გვგონია, რომ ბედნიერება ვიპოვეთ და ისევ გამოცდილება აღმოჩნდება ხოლმე …

გამოცდილება, რომელსაც ეგრევე ვივიწყებთ, როგორც კი ტკივილი გადაივლის და ისევ ჩვენს კომფორტულ აზრებს ვეძლევით …

მნიშვნელოვანი პრობლემები, რომელთა წინაშე ვდგევართ, შეუძლებელია გადაიჭრას აზროვნების იმავე დონით, რომელმაც ისინი შექმნა” ალბერტ აინშტაინი

გზა, რომელიც ავირჩიეთ … და კითხვა, რომელიც არ ისმება: რატომ ავირჩიე მე ეს გზა? (და სხვა მრავალი კითხვა)