ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა

ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა

(ზოგადი შენიშვნები)

აზრის წარმოთქმა რომელიმე საგანზე თვით საგნის შეუსწავლელად და შეუგნებლად მხოლოდ რეგვენს ადამიანს შეუძლიან. რეგვენი, უმეცარი ადამიანი მსჯელობაში მუდამ თამამია, გაბედული. იმას, თუ ცოტა ოდნად აქვს ძალ-ღონე მსჯელობისა, ოდნავ მაინც ამოძრავებს გონებას და რაიმე აზრმა გაურბინა თავში, მაშინვე თავის თავი წარმოუდგება თვალწინ და თამამად იტყვის: ჰა, ვიპოვე, ნამდვილია! სწორედ ასეა. მაშ რად მომივიდა თავში ეს ფიქრი, თუ კი ნამდვილი არაა?! „მომივიდა ფიქრად“ იმისთვის სრულიად საკმაოა სიმართლის, სინათლის სათქმელად და დასამკვიდრებლად.

Continue reading “ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა”

ძველი-ახალი

ძველის და ახლის გარჩევა ძველი აზრებით შეუძლებელია – ახლის მხოლოდ იმ ნაწილს იღებ, რაც ძველი აზრებისთვის მისაღებია, დანარჩენის უკუგდება ხდება …
შესაბამისად, ახალ კერძს ამზადებ ძველი პროდუქტებით …
და ეს იმიტომ, რომ აზრები არის ერთი და იგივე … აზრებში ვერ ვიცვლებით – ვერ ვარჩევთ რომელია ძველი და ახალი აზრი …

ანუ საერთოდ ვერ ვერკვევით როგორ მიმდინარეობს აზროვნების პროცესი, ის, რითიც ყველაფერი მოიაზრება და რაც ყველაფრის მშენებელია …
ახალი სახლი ძველ საძირკველზე ყოველთვის ჩაიმოშლება

ამჟამინდელობა

ამჟამინდელობა არის სიცარიელე – როცა არაფერია არც წარსულიდან (უკვე არსებულიდან, ყოფილიდან, მკვდარიდან) და არც მომავლიდან (ოცნებიდან, ჯერარარსებულიდან)
მხოლოდ ეს სიცარიელეა რეალობა …

მხოლოდ სიცარიელეში შეიძლება იყოს თავისუფლება

ვარდისფერი

ადამიანი წარმოდგენების ტყვეა …

ადამიანი საკუთარი აჩემებული წარმოდგენებისგან თავისუფალი მდგომარეობიდან თუ არ ხედავს, განსჯის, ექცევა ილუზიაში, წყდება რეალობას, სამყაროს და იკეტება …

ეს ჩაკეტვა იქცევა მისთვის ერთადერთ მისაღებად რეალობად, ესმის-იგებს მხოლოდ იმას, რაც უნდა-აწყობს, თვითონვე აფერადებს ვარდისფრად და ცხოვრობს მასში ….

ის, რაც შანსს აძლევს ჭეშმარიტების, ცხოვრების საზრისის შესამეცნებლად, ამ წარმოდგენების ფილტრს გაივლის და, როგორც წესი, გვერდზე გადაიდება, უყურადღებოდ რჩება, ფილტრშიგავლილი დამახინჯებული სახით წარმოდგება …
ცხოვრებაც შესაბამისად მიდის

ფიქრი და აზროვნება

ფიქრი – გარემოს მიერ შთაბეჭდილ-ჩანერგილ და გათავისებულ-შესისხლხორცებული ცნებებისა და ტერმინების (ეს კარგია, ის ცუდია, ეს შეიძლება, ის დაუშვებელია და ასე შემდეგ) უსასრულო კომბინირება საკუთარი შეგრძნებების შესაბამისად …
ერთიდაიგივე – სადაც არაფერი იცვლება, ყველაზე რთულად ცვალებადი ადამიანის ფიქრებია …
არსებითი სახელი, რომელიც იბრუნება … უცვლელი არსი, არადენადობა, მხოლოდ გარეგანი ფორმის ცვლილება (შეგრძნებებისდა მიხედვით)…
(ფიქრი აზროვნება არაა)

აზროვნება ესაა პროცესი – მოძრაობა-მოქმედება – ზმნა, რომელიც იუღლება … არსის ცვლილება, დენადობა …

მოაზროვნე?!

მთელი ცხოვრება არის ქაოსი, განუსაზღვრელობა, სიტუაციურობა და ადამიანად შედგომა-დარჩენისთვის ყოველწუთიერი ჭიდილი …
… და ეს ყველაფერი ხდება ადამიანის აზრებში, აზროვნების სფეროში …

კითხვის არ დასმა

ადამიანი კითხვას როცა არ სვამს(კითხვის დამსმელი არ არის) ყველაფერს იღებს როგორც მზა-მზარეულ მოცემულობას, სხვის მიერ ბოძებულს, რომელიც წაკითხულის, მოსმენილისა თუ აღქმულის „თავისი“ აზრებით (ასევე გარედან შთაბეჭდილი: გარემო, სკოლა…) კომბინირებას ახდენს თავის სასარგებლოდ და გამოყავს შესაბამისი(სათავისო) დასკვნები …

შესაბამისად ასეთი ადამიანი საჭიროებს ვიღაცას(ავტორიტეტს, კერპს, ბელადს, რომელმაც „ყველაფერი იცის“ – „მამაომ იცის“, „Google იცის“ და …) ანუ არის სრულ არათავისუფლებაში და ამ არათავისუფლებიდან განსჯის …