მოხუცი და ბავშვი

წინდაუკან იხრება სავარძელი, რომელშიც მოხუცი ზის და მოგონებებსაა მიცემული … იხსენებს და კმაყოფილია …

უბრალოდ მიცემულია კომფორტს, საკუთარ მოგონებებს, კმაყოფილია იმ აზრებით, რომლებიც ახალგაზდობაში ჰქონდა … მაგრამ, იმის მერე ხომ დიდი დრო გავიდა …

ბავშვი კი თამაშობს … ყველაფერი აქვს და უყურადღებობის გამო აღარ იცის რა გააკეთოს და ყირაზე გადადის …

გათამამებულს საკუთარი კაპრიზების, ახირებების ასრულება, სხვაზე ბატონობა, მოსწონს … და ყველაფერს აკეთებს ამისთვის …

მოხუცს არ ცალია მისთვის, საკუთარ კომფორტს ხომ არ დაარღვევს და თანახმაა თვალი დახუჭოს ბავშვის უზნეობაზეც, ოღონდ თავად არ შეწუხდეს …

უსმენს ბეთხოვენს, ბახს, კითხულობს გოეთეს, შილერს …

მოხუცი, რომელიც ვერ დაბრძენდა ისევე სასაცილოდ გამოიყურება, როგორც ბავშვი რომელიც საკუთარ წარმოდგენებში „უკვე დიდია“ …

აღარ მახსოვს, რომელიღაც მწერალი წერდა(არაზუსტი ციტატა): „მოკლეშარვლიანი მოხუცი „ჭაბუკები“, „დაბრძენებულ“(თუ „მოხუც“) ყმაწვილებთან ფეხბურთს თამაშობდნენ“…

————————–

ბებერი ევროპა, რომელმაც კაცობრიობის განვითარებაში უდიდესი წვილი შეიტანა …

გონებრივად და არა ფიზიკურად(ტერიტორიულად) პატარა ბავშვი – რუსეთი …

Россию умом не понять – რთულია გაიგო რუსეთის, თუ მასში ბავშვს ვერ ხედავ, ახირებულ, უყურადღებოდ დატოვებულ ბავშვს … ბავშვს უჩიჩინო და ეცადო რაიმე გააგებინო? … ჯინაზე არ გაიგებს …

აღზრდა კი არაა … ბებერ ევროპას, საკუთარი კომფორტი ყველაფერს ურჩევნია …

———————–

იქვე, შუაში, კიდევ ერთია, საქართველო, რომელიც ასევე მოხუცია, ასევე დაბრძენებამდე ვერ მისული და მხოლოდ საკუთარი წარსულითა და დღეისდღეობით უკვე კარიკატურამდე მისული ტრადიციებით …

———————–

უზნეო ბავშვი ორივეს ეჩხუბება, საკუთარ მეობას ამტკიცებს და ლოგიკურადაც ასაბუთებს-ამართლებს …

———————–

ვერც ერთი მოხუცი ახალს ვერაფერს სთავაზობს კაცობრიობას, ატრიალებს იმას, რაც იყო, გადააკეთებს-გადმოაკეთებს – თავს იტყუებს მხოლოდ და თანაც მოსწონს – და ახალი არაფერი … და შესაბამისად პრობლემებიც აქვთ …

———————

აღზრდა ხომ ყოველდღე რაღაც ახალია, რაღაც სულ სხვა, ვიდრე გუშინ …

სიბრძნე ხომ რაღაც უძრავი, სტატიკური მოცემულობა არაა – ის ყოველწამს ხელახლა მოსაპოვებელია, რომლისთვისაც ვერდაბრძენებულ მოხუცს არ ცალია … ნებივრობს, უკვე მიღწეულით …

———————-

დღევანდელი ევროპა ხომ იმ გადამწიფებულ ნაყოფს ჰგავს, რომელსაც არ უნდა რომ მიწაზე ჩამოვარდეს, მოკვდეს – მოკვდეს იმ აზრებში, რომელიც თავის დროზე განვითარებას ემსახურებდა – და ახალს მისცეს დასაბამი …

მოხუცი იმ ნაყოფს ჰგავს, რომელიც აზრთა იმ ხეზევე ლპება, რომელიც თავის დროზე კაცობრიობის კულტურულ განვითარებაში უდიდესი წვლილი შეიტანა …

———————-

ოქროს საწმისი კი, რომელიც ძველი ეგვიპტიდან შემოიტანეს კოლხეთში და შემდეგ ძველმა ბერძნებმა წაიღეს – ესეც ხომ ისევეა გაგებული, როგორც ოქროს დიდი ნაკეთობა თუ რაღაც მსგავსი – ფიზიკური მხოლოდ …

ძველმა ეგვიპტის ცივილიზაციის დასრულებისას რაღაც, ის, რაც ამ უდიდესი ცივილიზაციის, ასე ვთქვათ, სულიერი ექსტრაქტი იყო, შეინახა კოლხეთში, მერე კი ბერძნებმა გაიტანეს, რითიც ბერძნულ-ლათინურ კულტურულ ეპოქას მიეცა დასაბამი …

———————

და როცა ორი მოხუცი, ისევ ძველსაა ჩაჭიდებული და ოდესღაც მიღწეულით კმაყოფილია, სრულიად ბუნებრივია ბავშვის უზნეობა და …

Advertisements