სიკვდილი

საკითხი, რომელსაც ყველა გავურბივართ … ზედაპირულად ვუყურებთ … ეგ ხომ ღმერთის საქმეა … რა დროს ეგაა, იმდენი საქმე მაქვს …

 არადა ნათქვამია:

“სანამ არ მოკვდები სანამ მოკვდები, წარწყმდები როცა მოკვდები”

ეს კი როგორ?

– …

გარდაიცვალა … საწყალი … მოთქმა, გოდება, წუხილი, დარდი იმაზე(სხვაზე), გარდაცვლილზე …

გარდაცვლილს, იმას, სხვას ეწვია სიკვდილი და …

ჩემთანაც ხომ მოვა, ოდესღაც …

ამას, როგორც წესი, არ ვუშვებთ ან თუ დავუშვით – ოდესღაც ანუ მერე, ჯერ არა, 50 ან 70 წლის მერე …

… იმდენად არასერიოზულად, ასე ვთქვათ, „ლაითად“ … რომ არც არაფერი იცვლება – არაფერს ვცვლი აზრებსა თუ ცხოვრების წესში …

 დანტე ალეგიერის „ღვთაებრივი კომედია“ (იხილეთ წიგნების გვერდზე– უბრალოდ ხელოვნების ნაწარმოებია და … არადა მერე … იმ ქვეყნად … ფაქტის წინაშე, წაკითხვა უკვე შეუძლებელია …