Featured

“მთავარი კითხვა ის კი არ არის: როგორ გავიგო მე ბევრი რამ?

არამედ: როგორ ვიქცე მე სრულყოფილ ადამიანად, როგორ მივუახლოვდე მე ჩემს დანიშნულებას?“

კვლევის მეთოდის პრობლემა

(ეს ყველაფერი აქ უკვე იყო, მაგრამ ახლა ასეთი ფორმით იყოს)
საქმე ძალიან მარტივად არის …
გვესმის მხოლოდ ის, რაც ვიცით, რაზეც უკვე გვაქვს შექმნილი წარმოდგენა-შეხედულებები, გვესმის მხოლოდ ის, რაც თანხმობაშია იმ აზრებთან რომლებიც გვაქვს და რა აზრებშიც ვცხოვრობთ…
საიდან გვაქვს ასეთი აზრები და არა სხვა ….
დაახლოებით იმ სიტუაციას ჰგავს …
ღრმა წყლებში მცხოვრები თევზი-ადამიანი(შემდგომში „თევზი“), რომელიც ღრმა წყლებში დაიბადა, ისწავლა სკოლაში, დაამთავრა უმაღლესი… ანუ საკუთარ აზრებში სრულ კომფორტშია…
ეს უგანათლებულესი თევზი, რომელმაც ყველაფერი იცის (თუ დარჩა რაიმე რაც არ იცის, Google-მა იცის და მოძებნის) … წყლის ზედაპირზე ამოსვლისას ხედავს ხმელეთზე მოსიარულე და ცაში მფრინავ არსებებს… და იწყებს მათზე დაკვირვებას, შეისწავლის, გამოაქვს დასკვნები, წერს წიგნებს, თავის დასკვნა-შეხედულებებს უზიარებს და ასწავლის სხვა თევზებს …   ოღონდ ეს ყველაფერი ხდება იმ აზრებითა და კანონებით რომელიც ჭეშმარიტია მხოლოდ წყლოვანი გარემოსთვის ანუ საკუთარი აზრებით, იმ აზრებით რომელიც მას ჩამოუყალიბდა წყლოვან გარემოში, გამოჰყავს დასკვნები, იქმნის ახალ შეხედულებებს …
იმისთვის რომ ობიექტურ შეხედულებამდე მივიდეს სასურველია ეს თევზი ამოვიდეს ხმელეთზე, დაივიწყოს(დროებით) წყლისეული აზრები, შეისწავლოს ხმელეთის კანონები, შეისწავლოს ჰაერის კანონები და შემდეგ …

მაგრამ …
ასე ადვილია კი ღრმა წყალში კომფორტულად შთაბეჭდილი აზრებიდან გათავისუფლება?! … ჭეშმარიტი აზრებიდან, რომლებიც მხოლოდ წყლოვანი გარემოსთვისაა ჭეშმარიტი …

ანუ პრობლემა კვლევის მეთოდშია – კვლევის ის მეთოდი, რომელიც ზუსტია ერთი გარემოსთვის, შესაძლებელია არ იყოს მართალი სხვა პირობებში … მაგრამ რა ვუყოთ იმ აჩემებულ აზრებს, რომლებიც დაბადებიდან ჩამოგვიყალიბა(შთაგვაბეჭდა) უახლოესმა გარემოცვამ, შემდეგ სკოლამ, უმაღლესმა და ასე შემდეგ … კომფორტი, რომლისგან გათავისუფლებაც გვიჭირს …

P.S. იმაზე რომ არაფერი ვთქვათ თუ საიდან ეს აზრები ჩვენ, როგორ ვაკავშირებთ ერთ ცნებას მეორესთან – შემასმენელს ქვემდებარესთან – ამაში ხომ საერთოდ ვერ ვერკვევით, ანუ ვერ ვერკვევით იმაში რითიც ყველაფერს მოვიაზრებთ(რასაც ვფიქრობთ) ანუ ვერ ვერკვევით საძირკველში რომელზეც ვდგავართ და ვაშენებთ ჩვენს ყველანაირ წარმოდგენა-შეხედულებას … საძირკველი, რომელშიც არა ვიცით რა ხდება და მიუხედავად ამისა ვაშენებთ ცათამბჯენს -მოვიაზრებთ-ვფიქრობთ ყველაფერს – რომელიც სრულიად ლოგიკურია თუ ჩამოიშლება 🙂

„ძაღლის თავი აქაა დამარხული“

ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა

ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა

(ზოგადი შენიშვნები)

აზრის წარმოთქმა რომელიმე საგანზე თვით საგნის შეუსწავლელად და შეუგნებლად მხოლოდ რეგვენს ადამიანს შეუძლიან. რეგვენი, უმეცარი ადამიანი მსჯელობაში მუდამ თამამია, გაბედული. იმას, თუ ცოტა ოდნად აქვს ძალ-ღონე მსჯელობისა, ოდნავ მაინც ამოძრავებს გონებას და რაიმე აზრმა გაურბინა თავში, მაშინვე თავის თავი წარმოუდგება თვალწინ და თამამად იტყვის: ჰა, ვიპოვე, ნამდვილია! სწორედ ასეა. მაშ რად მომივიდა თავში ეს ფიქრი, თუ კი ნამდვილი არაა?! „მომივიდა ფიქრად“ იმისთვის სრულიად საკმაოა სიმართლის, სინათლის სათქმელად და დასამკვიდრებლად.

Continue reading “ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა”

ფიქრჩაძახებულობის ალყაში

„ვერავინ შემოვა დილეგში, რომელშიც თვითონვე გამოვიმწყვდიე თავი.

არავინ მოადგება უშველებელ კედელს გარედან“

„ფიქრჩაძახებული“ (ვაჟა)

დილეგი, რომელსაც ბავშვობიდან თავად ვქმნით უახლოესი გარემოცვის „უკეთილშობილესი და უგანათლებულესი“ აზრებითა და გარემოს დახმარებით …

აჩემებული აზრების უშველებელი კედელი, დილეგი, რომელშიც ვართ და „ვიცით“, რომ ეს „კარგია“, ის „ცუდია“ … ის „მორალური“ – ეს „ამორალურია“ … ეს „ასეა“ – ის „ისეა“ …
ცნებები, აზრები, წარმოდგენები რომლებიც ჩვენი მოპოვებული არაა, არამედ სხვისი ჩაძახებული და რომელსაც მთელი ცხოვრება მივდევთ როგორც საკუთარ აზრებსა და წარმოდგენებს …

ოდესღაც უნდა მოვკვდეთ იმ აზრებში რაც გვაქვს, რომ იქნებ რაღაც კითხვა გაჩნდეს: ასეა „ესა თუ ის“, ესაა „კარგი-ცუდი“, „მორალურ-ამორალური“, ისაა ცხოვრების აზრი რაშიც ვარ(რასაც ვაკეთებ) და სხვა …
სიკვდილის გარეშე აღდგომა არაა …
„სამყარო მოწყობილია არა ისე, როგორც ადამიანს მოესურვება, არამედ …“

ალყაში

„რა სწამს მას, ვისაც არ სწამს“

უმბერტო ეკო, კარლო მარია მარტინი – „რა სწამს მას, ვისაც არ სწამს“

დიალოგები

ემანუელე სევერინოს, მანლიო სგალამბროს, ეუჯენიო სკალფარის, ინდრო მონტანელის, ვიტორიო ფოას, კლაუდიო მარტელის მონაწილეობით

რეალობიდან …

XVII საუკუნე – რენე დეკარტი (René Descartes) :

„ვაზროვნებ, მაშასადამე ვარსებობ“(ლათ. Cogito, ergo sum)

XXI საუკუნე:

ვარ სოციალურ ქსელში: Facebook, Instagram, Twitter – ვიღებ სელფს,

მაშასადამე ვარსებობ?!