“მთავარი კითხვა ის კი არ არის: როგორ გავიგო მე ბევრი რამ?

არამედ: როგორ ვიქცე მე სრულყოფილ ადამიანად, როგორ მივუახლოვდე მე ჩემს დანიშნულებას?“

კვლევის მეთოდის პრობლემა

(ეს ყველაფერი აქ უკვე იყო, მაგრამ ახლა ასეთი ფორმით იყოს)
საქმე ძალიან მარტივად არის …
გვესმის მხოლოდ ის, რაც ვიცით, რაზეც უკვე გვაქვს შექმნილი წარმოდგენა-შეხედულებები, გვესმის მხოლოდ ის, რაც თანხმობაშია იმ აზრებთან რომლებიც გვაქვს და რა აზრებშიც ვცხოვრობთ…
საიდან გვაქვს ასეთი აზრები და არა სხვა ….
დაახლოებით იმ სიტუაციას ჰგავს …
ღრმა წყლებში მცხოვრები თევზი-ადამიანი(შემდგომში „თევზი“), რომელიც ღრმა წყლებში დაიბადა, ისწავლა სკოლაში, დაამთავრა უმაღლესი… ანუ საკუთარ აზრებში სრულ კომფორტშია…
ეს უგანათლებულესი თევზი, რომელმაც ყველაფერი იცის (თუ დარჩა რაიმე რაც არ იცის, Google-მა იცის და მოძებნის) … წყლის ზედაპირზე ამოსვლისას ხედავს ხმელეთზე მოსიარულე და ცაში მფრინავ არსებებს… და იწყებს მათზე დაკვირვებას, შეისწავლის, გამოაქვს დასკვნები, წერს წიგნებს, თავის დასკვნა-შეხედულებებს უზიარებს და ასწავლის სხვა თევზებს …   ოღონდ ეს ყველაფერი ხდება იმ აზრებითა და კანონებით რომელიც ჭეშმარიტია მხოლოდ წყლოვანი გარემოსთვის ანუ საკუთარი აზრებით, იმ აზრებით რომელიც მას ჩამოუყალიბდა წყლოვან გარემოში, გამოჰყავს დასკვნები, იქმნის ახალ შეხედულებებს …
იმისთვის რომ ობიექტურ შეხედულებამდე მივიდეს სასურველია ეს თევზი ამოვიდეს ხმელეთზე, დაივიწყოს(დროებით) წყლისეული აზრები, შეისწავლოს ხმელეთის კანონები, შეისწავლოს ჰაერის კანონები და შემდეგ …

მაგრამ …
ასე ადვილია კი ღრმა წყალში კომფორტულად შთაბეჭდილი აზრებიდან გათავისუფლება?! … ჭეშმარიტი აზრებიდან, რომლებიც მხოლოდ წყლოვანი გარემოსთვისაა ჭეშმარიტი …

ანუ პრობლემა კვლევის მეთოდშია – კვლევის ის მეთოდი, რომელიც ზუსტია ერთი გარემოსთვის, შესაძლებელია არ იყოს მართალი სხვა პირობებში … მაგრამ რა ვუყოთ იმ აჩემებულ აზრებს, რომლებიც დაბადებიდან ჩამოგვიყალიბა(შთაგვაბეჭდა) უახლოესმა გარემოცვამ, შემდეგ სკოლამ, უმაღლესმა და ასე შემდეგ … კომფორტი, რომლისგან გათავისუფლებაც გვიჭირს …

P.S. იმაზე რომ არაფერი ვთქვათ თუ საიდან ეს აზრები ჩვენ, როგორ ვაკავშირებთ ერთ ცნებას მეორესთან – შემასმენელს ქვემდებარესთან – ამაში ხომ საერთოდ ვერ ვერკვევით, ანუ ვერ ვერკვევით იმაში რითიც ყველაფერს მოვიაზრებთ(რასაც ვფიქრობთ) ანუ ვერ ვერკვევით საძირკველში რომელზეც ვდგავართ და ვაშენებთ ჩვენს ყველანაირ წარმოდგენა-შეხედულებას … საძირკველი, რომელშიც არა ვიცით რა ხდება და მიუხედავად ამისა ვაშენებთ ცათამბჯენს -მოვიაზრებთ-ვფიქრობთ ყველაფერს – რომელიც სრულიად ლოგიკურია თუ ჩამოიშლება 🙂

„ძაღლის თავი აქაა დამარხული“

ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა

ვაჟა-ფშაველა – ცოტა რამ ჩვენის ცხოვრების ავ-კარგისა

(ზოგადი შენიშვნები)

აზრის წარმოთქმა რომელიმე საგანზე თვით საგნის შეუსწავლელად და შეუგნებლად მხოლოდ რეგვენს ადამიანს შეუძლიან. რეგვენი, უმეცარი ადამიანი მსჯელობაში მუდამ თამამია, გაბედული. იმას, თუ ცოტა ოდნად აქვს ძალ-ღონე მსჯელობისა, ოდნავ მაინც ამოძრავებს გონებას და რაიმე აზრმა გაურბინა თავში, მაშინვე თავის თავი წარმოუდგება თვალწინ და თამამად იტყვის: ჰა, ვიპოვე, ნამდვილია! სწორედ ასეა. მაშ რად მომივიდა თავში ეს ფიქრი, თუ კი ნამდვილი არაა?! „მომივიდა ფიქრად“ იმისთვის სრულიად საკმაოა სიმართლის, სინათლის სათქმელად და დასამკვიდრებლად.

Continue reading

ფიქრჩაძახებულობის ალყაში

„ვერავინ შემოვა დილეგში, რომელშიც თვითონვე გამოვიმწყვდიე თავი.

არავინ მოადგება უშველებელ კედელს გარედან“

„ფიქრჩაძახებული“ (ვაჟა)

დილეგი, რომელსაც ბავშვობიდან თავად ვქმნით უახლოესი გარემოცვის „უკეთილშობილესი და უგანათლებულესი“ აზრებითა და გარემოს დახმარებით …

აჩემებული აზრების უშველებელი კედელი, დილეგი, რომელშიც ვართ და „ვიცით“, რომ ეს „კარგია“, ის „ცუდია“ … ის „მორალური“ – ეს „ამორალურია“ … ეს „ასეა“ – ის „ისეა“ …
ცნებები, აზრები, წარმოდგენები რომლებიც ჩვენი მოპოვებული არაა, არამედ სხვისი ჩაძახებული და რომელსაც მთელი ცხოვრება მივდევთ როგორც საკუთარ აზრებსა და წარმოდგენებს …

ოდესღაც უნდა მოვკვდეთ იმ აზრებში რაც გვაქვს, რომ იქნებ რაღაც კითხვა გაჩნდეს: ასეა „ესა თუ ის“, ესაა „კარგი-ცუდი“, „მორალურ-ამორალური“, ისაა ცხოვრების აზრი რაშიც ვარ(რასაც ვაკეთებ) და სხვა …
სიკვდილის გარეშე აღდგომა არაა …
„სამყარო მოწყობილია არა ისე, როგორც ადამიანს მოესურვება, არამედ …“

ალყაში

„რა სწამს მას, ვისაც არ სწამს“

უმბერტო ეკო, კარლო მარია მარტინი – „რა სწამს მას, ვისაც არ სწამს“

დიალოგები

ემანუელე სევერინოს, მანლიო სგალამბროს, ეუჯენიო სკალფარის, ინდრო მონტანელის, ვიტორიო ფოას, კლაუდიო მარტელის მონაწილეობით

რეალობიდან …

XVII საუკუნე – რენე დეკარტი (René Descartes) :

„ვაზროვნებ, მაშასადამე ვარსებობ“(ლათ. Cogito, ergo sum)

XXI საუკუნე:

ვარ სოციალურ ქსელში: Facebook, Instagram, Twitter – ვიღებ სელფს,

მაშასადამე ვარსებობ?!