“მთავარი კითხვა ის კი არ არის: როგორ გავიგო მე ბევრი რამ? არამედ: როგორ ვიქცე მე სრულყოფილ ადამიანად, როგორ მივუახლოვდე მე ჩემს დანიშნულებას?“

Rate this:

?!

„თავისუფალი მხოლოდ ისაა, ვინც ყველაფერი დაკარგა, რისთვისაც ცხოვრება ღირს“

 „იცხოვრო, ნიშნავს იცხოვრო სხვისთვის“

ერიხ მარია რემარკი

კუზიანი აზრები

ადამიანი როცა ცხოვრების აზრამდე ვერ მიდის – რა გააკეთოს?!
ილუზიებს ებღაუჭება, გარედან ელის საშველს, უკეთესი ცხოვრების იმედებს, რომელსაც ვიღაც მოუტანს …
და ამ იმედისმომცემ ილუზებში ცხოვრებით ის ვერ იცვლება. იგივე ძველი აზრებით უნდა ახალი, რომელიც ძველი აზრების ფილტრში გატარებული ისევ იმ ძველს ირჩევს, ახალს ვერ/არ იღებს …
კუზიანს თავისი კუზი თან დააქვს … სანამ ამ კუზიანი აზრების ტყვეობაში ვართ არაფერი შეიცვლება …

თვითრეალიზება

რა ხდება ადამიანი როცა ვერრეალიზდება, ვერ მიდის ცხოვრების საზრისამდე?!
უმეტესობა გართობას ეძლევა და იქ ცდილობს თავის პოვნას, სხვა პოლიტიკაში მიდის, ნაწილი იწყებს „სხვაზე ზრუნვას“ და ხდება უფლებათა დამცველი, ეკოლოგიის გულშემატკივარი და სხვადასხვა …
ფბ-მ ეს საკითხი ნაწილობრივ „მოაგვარა” – იქმნება თვითრეალიზაციის უდიდესი ილუზია …
ადამიანი იბადება სრულიად გარკვეული მიზნით, რომლის შეცნობა ხდება თვითშემეცნების გზით – „შეიცან თავი შენი”, რისი, ასე ვთქვათ, წინაპირობაა დ.გურამიშვილისეული 4 კითხვა: ვინ ვარ, საიდან მოვედი, სად ვარ, სად მივდივარ?
ადამიანი კითხვის დამსმელი ერთდაერთი არსებაა სამყაროში …
კითხვები, რომელმაც ადამიანი ცხოვრების საზრისამდე უნდა მიიყვანოს …
ამ 4 კითხვაზე პასუხი სასკოლო-საუნივერსიტეტო-სამეცნიერო-ინტერნეტ განათლებით ვერ მიიღწევა …
ეს მხოლოდ მას შემდეგ არის შესაძლებელი, როცა ადამიანი ცხოვრებისეული გარემოებებისდა გამო მივა მდგომარეობამდე „ვიცი, რომ არაფერი ვიცი” ანუ სრულ უძლურებამდე იმ აზრებში, რაც მას აქვს და რითიც საზრდოობს … მივა სიცარიელემდე, თავისუფლებამდე – გარემოს მიერ შთაბეჭდილ-შთაგონებულ ყველანაირი აჩემებისგან თავისუფალ მდგომარეობამდე(“ეს ასეა, ის ისე უნდა” და სხვა მსგავსი) … თავისუფლების მდგომარეობამდე, რომლიც მხოლოდ წამია და არა ერთხელ მიღწეული სტატიკური რამ, რომელიც ყოველწამს ხელახლა მოსაპოვებელია ….

რწმენა, შემოქმედება, შემეცნება

ჩვენ (ადამიანებს) მოგვეცა კითხვის დასმის თავისუფლება, ესე იგი, თავისუფლება ბოლომდე – სხვანაირად იქნებოდა ნაწილობრივი, ილუზორიული თავისუფლება …
ანუ საკითხი/საგანი არ მაიძულებს მე კითხვა დავსვა – მხოლოდ მე ვარ უფლება-ნებამოსილი დავსვა კითხვა, შევიტანო ეჭვი რაიმეში …

საგანში/საკითხში/მოვლენაში კითხვა არაა … საგანი/საკითხი/მოვლენის არსი კითხვას არ შეიცავს …. კითხვა(კითხვის დასმა) არის მხოლოდ და მხოლოდ ადამიანური რამ – ცხოველებმა, ღმერთებმა ყველაფერი იციან …
იდეა კითხვას არ შეიცავს … კითხვა არის იდეის გარე მხარე – იდეა არის წერტილი – კითხვა არის სფერული, იდეა არის ამ სფეროს ცენტრი

ალბათ, ჭეშმარიტებამდე მისვლის სამი გზაა:

– რწმენა* იდეას იღებს როგორც უეჭველ მოცემულობას – კითხვის გარეშე

– შემოქმედება იდეას იღებს როგორც მოცემულობას(გამოცხადებას) და მისი გამოხატვის ფორმას ეძებს ანუ სვამს კითხვას „როგორ“ – როგორ გამოხატოს იდეა … (კითხვა დაისმის)

– შემეცნება იდეას იღებს როგორც მოცემულობას, საგნის/მოვლენის/საკითხის არსამდე(იდეამდე) მისვლას ცდილობს და სხვამს კითხვას „რა არის ეს“, „რა დგას ამის უკან“, „რაშია მისი არსი, იდეა“, ცდილობს მივიდეს იდეამდე, არსამდე, ეძებს გზას როგორ გააკეთოს ეს

მხოლოდ შემეცნება არის ორმხრივი სულიერ-ფიზიკური, რომელშიც ადამიანი (საგნის/მოვლენის/საკითხის გარშემო) სავსება-მთლიანობას აღწევს – იდეიდან (სულიერიდან) ფიზიკურში შემოდის და ფიზიკურიდან (საგანი/მოვლენა/საკითხი) ადის სულიერამდე (არსამდე, იდეამდე) … (კითხვა დაისმის)

(* რწმენა, რწმენაში ყოფნა – გულისხმობს იმას, როდესაც ადამიანის მხოლოდ ღმერთისთვის არის, მთლიანად თავმიცემულია საკუთარ რწმენას და ღმერთის გარდა სხვა არაფრისთვის სცალია  და არა ის ფარისებლური მორწმუნეობა, რაც დღეს ჩვენს გარშემოა )

წამი

წამის გაელვება … ერთი მზე-რა … ერთი სიტყვა … სურათი … ღიმილი …

წამი ცვლის ყველაფერს  – სხვა დანარჩენი ანგარებაა, მაწყობს-არმაწყობს, არაგულწრფელობა, წარსულისეული სტერეოტიპების წვიმა …

წამია ის, რაც მხოლოდ აწმყოა, არადაგეგმილი, არამზა, სიტუაციური, მოძრავი, შემოქმედი – თავისუფალი წინასწარგანზრახულობისგან, ჩარჩოსგან, აჩემებულისგან …

წამი როგორც მასალა შემოქმედისთვის …
შთაგონება მხოლოდ წამია – მუზა წამიერია, ის არ ჩერდება წუთი ან დღე …

წამი, რომელიც ყველაზე დიდი დროა, საოცრად ნელა გადის და ამ „სინელეში“ არის ფიქრები, რომლებიც ამ წამს საუკუნედ აქცევს …

როდესაც თითქოს უმნიშვნელო ბალახი ყველაზე მნიშვნელოვანი და ძვირფასია …

„წამის სიხარული – აი, ცხოვრება! მხოლოდ ის არის მარადისობასთან ყველაზე ახლოს“ რემარკი

N09_03.08.16

მატერიალიზმი = რელიგიურობას ?!

გაიზრდება თუ არა, ეგრეთ წოდებულ, მორწმუნეთა რიცხვი?

აუცილებლად და თანაც მნიშვნელოვნად …

ყველაზე საინტერესო კი ისაა, რომ მომავალი მორწმუნის კანდიდატი ისაა, დღეს რომ ყველაზე კრიტიკული და ენამოსწრებულია, განსხვავებულად „მოაზროვნე“ თუ კრეატიული …

Read More »

მზე-Ra

ერთი მზე-Ra რომელსაც ყველაფრის შეცვლა შეუძლია …

„მზე-Ra“ ავტორი ნინო მგალობლიშვილი
მზე-რა

ამჟამინდელობა

ამჟამინდელობა არის სიცარიელე – როცა არაფერია არც წარსულიდან (უკვე არსებულიდან, ყოფილიდან, მკვდარიდან) და არც მომავლიდან (ოცნებიდან, ჯერარარსებულიდან)
მხოლოდ ეს სიცარიელეა რეალობა …

მხოლოდ სიცარიელეში შეიძლება იყოს თავისუფლება