ამის დამწერი, სრულიად შესაძლებელია თვლიდეს, რომ ის არაა შეყვარებული ან არ უყვარს თუ როგორცაა ….

ალბათ, აქ უფრო მნიშველოვანია თუ საიდანაა ეს დაწერილი – თავისუფლებიდან თუ არათავისუფლებიდან …

(იგულისხმება, თავისუფლება აზრი-აჩემებებისგან, აკვიატებული, გარემოს მიერ თავსმოხვეული  აზრებისგან და მსგავსი)

თუ არათავისუფლებიდანაა დაწერილი, ანუ, თუ იმ ჩარჩოებშია, რომელიც გარემომ ჩამოუყალიბა, რომ სიყვარული არის თითქმის სექსთან გაიგივებული, სახეირო, ასეთია თუ ისეთი და ასე შემდეგ …. მაშინ, ალბათ, ეს სიტყვები უფრო ცარიელი სიტყვებია, არაფრის მთქმელი …. ალბათ, მომავალი, უბრალოდ,  გვერდით ჩაუვლის (გაქცეული მომავალი)…

თუ  ეს ყველაფერი თავისუფლებიდან არის დაწერილი – თავისუფალი იმ აზრებიდან რომ სიყვარული ასეთი ან ისეთია … მაშინ უბედნიერესი ადამიანი ყოფილა ….

სრულიად შესაძლებელია, რომ ეს დაიწერა ჯერ კიდევ, ასე ვთქვათ, შუალედურ მდგომარეობაში – ადამიანი როცა წვალობს შეელიოს ბავშვობიდან გარემოს მიერ შთაბეჭდილ და „კეთილმოსურნეების“ რჩევა-დარიგებებით სავსე ცხოვრებას და ისწრაფის თავისუფლებისკენ ….

• ამ შემთხვევაში დიდი შანსია ადამიანი ეზიაროს სიყვარულს, მისი ჭეშმარიტი გაგებით, სიყვარულით იყოს ბედნიერი …
• ასევე დიდია საფრთხე დარჩეს არათავისუფლებაში, იმ აზრთა ტყვეობაში, რომელშიც კომფორტულად ვგრძნობთ თავს ….

მონეტას მეორე მხარეც აქვს – ვისაც ეს სიტყვები ეკუთვნის … სადაა ის, თავისუფალია თუ არათავისუფალებაშია ….

სიყვარული თავისუფალი ადამიანების ხვედრია ….

მიყვარს თუ მომწონს?!

ალბათ, არ შეიძლება მიყვარდეს მობილური, ავტომანქანა, სახლი …

არ შეიძლება მიყვარდეს ადამიანი(ქალი თუ კაცი) …

უფრო ზუსტია მომწონს, რადგან ჩემი აზრითა და წარმოდგენებით – მომწონს ის მობილური, მანქანა, ადამიანი – ესე იგი, მომწონს ჩემი წარმოდგენები, ის რაც შეესაბამება ჩემს წარმოდგენებს – სიყვარულზე, ადამიანზე, მობილურსა თუ სხვა ნივთზე …

…

სიყვარული მსხვერპლს მოითხოვს…

დღეს უკვე, სრულიად ცნობიერად გაღებულ მსხვერპლს და პირველ რიგში სამსხვერპლოზე საკუთარი აზრებია მისატანი … ის აზრები, რომლითაც მომწონს და არა მიყვარს …

ერიხ მარია რემარკის ბრწყინვალე სიტყვები:

„იცხორვო, ნიშნავს იცხოვრო სხვისთვის“

მიყვარს თუ სხვა ადამიანს ვიღებ ისეთს, როგორიცაა ის, როგორც მას სურს, რაც უნდა და …

მიყვარს თუკი საკუთარი თავისუფალი და კეთილი ნებიდან გამომდინარე ყველაფერს ვაკეთებ იმისთვის, რომ ის იყოს ბედნიერი და ეს ყველაფერი სრულიად უანგაროდ …

„იცხორვო, ნიშნავს იცხოვრო სხვისთვის“

სულ სხვაა როცა სიტყვა მიყვარს(მიყვარხარ) ამბობს ადამიანი, რომელსაც ჯერ კიდევ ვერ გაუღია მსხვერპლი …

და საერთოდ სხვა – ადამიანის ნათქვამი, ვინც ეს პროცესი გაირა …

პირველს მოსწონს და რეალურად იტყუებს თავს და სხვასაც ატყუებს …

მეორეს კი უყვარს …

დაახლოებით ისეთი სიტუაციაა როგორც პუბლიუს ტერენციუსის (ძვ. წ. 195 - ძვ. წ. 159, კართაგენული წარმოშვების რომაელი კომედიოგრაფი) კომედიაში „ძმები“: Si duofaciunt idem, поп esr idem(როცა ორი აკეთებს ერთიდაიგივეს, ეს არაა ერთიდაიგივე)

ამ შემთხვევაში კი:

როცა ორი ამბობს ერთიდაიგივეს – მიყვარხარ, ეს არაა ერთიდაგივე – მიყვარხარ …

ფიქრობ თუ განიცდი … გულშემატკივრობ, ხარობ … იღებ ისეთს, როგორიცაა, რაც უნდა, სადაც თუ როგორცაა …

ანუ როცა ხარ თავისუფალი საკუთარი აჩემება-აკვიატებებიდან – თავისუფალი …

ჩემია და ისე უნდა იყოს როგორც მე მინდა; რატომ არ აკეთებს ასე; ეს როგორ შეიძლება … თუნდაც, დაიღუპება, მაგრამ არაფერი ესმის … მხოლოდ კარგი მინდა მისთვის; ჩემი ქმარი თუ ცოლია, შვილია თუ … – ეს ყველაფერი ეგოიზმიდანაა …

და როცა ხარ ადამიანი ადამიანით – მაშინ გიყვარს …

ღმერთებმა არ იციან სიყვარული – ისინი უბრალოდ გასცემენ …

ღმერთებს სიყვარული ადამიანმა უნდა აუტანოს, თავისუფალმა ადამიანმა … არა ეგოიზმიდან სიყვარულად წოდებული, არამედ სუფთა, უანგარო, თავგანწირული,  თავისუფლებიდან მდინარე სიყვარული …

ცხოველმა არ იცის სიყვარული – რასაც ცხოველებში „სიყვარულს“ უწოდებენ, ეს მხოლოდ შეჩვევაა და მეტი არაფერი …

მხოლოდ ადამიანს შეუძლია სიყვარული, თავისუფალ ადამიანს, რომელიც იღებს მეორე ადამიანს ისეთს როგორიცაა ის … და, როგორ წესი, ის უმშვენიერესია …

ის, რასაც ნაკლს თუ უარყოფითს ვუწოდებთ, ესეც ეგოიზმიდანაა,  სიყვარული გვაკლია … ღამე სინათლის ნაკლებობაა და არა ბნელეთი და უკუნი …

მიყვარს ანუ ადამიანით ვარ ადამიანი …

უფრო ზუსტად ყველამ ვიცით, რომ „იმან იცის“ და ეს უკვე საკმარისია …

მე სად მცალია რაიმის გასარკვევად, იმან ხომ იცის და რასაც მეტყვის მეც იმას გავაკეთებ – მე ხომ თავისუფალი, დემოკრატი და კრეატიული აზროვნების ადამიანი ვარ …

არადა საგალობელში 25-ია … დავიჯერო ყველა ცდებოდა?! თომა აქვინელიც, ნეტარი ავგუსტინეც, მახარობლებიც კი ცდებოდნენ?!

და ეს „იმან იცის“ – „იმან“ ვინაა? – საეკლესიო პირი(რეალურად საქმიანი ადამიანი), რომელიც ყველანაირი ხერხით ამართლებს 7-ს, კალენდარული ცვლილებისა თუ დროის წანაცვლებით, წმინდა მამების რაღაც წერილებით თუ სხვა მსგავსით, სრულიად ლოგიკურად …

ანუ სრული დემაგოგია …

არადა 25 ხომ ის რიცხვია … როცა 22-ში – ყველაზე გრძელი ღამე მიილია და მზე სულ უფრო იკრებს ძალას …

ეს ყველაფერი კი შეიძლება ასეც იყოს, მაგრამ დღეს ამას პრინციპული მნიშვნელობა ნაკლებად აქვს, მთავრია რომ 25-შიც და 7-იც კარგად ვულხენთ, ვერთობით …

…

ისევ და ისევ ერთი პრობლემა – ერთადერთი არსება ვისაც კითხვის დასმა ძალუძს ადამიანია… როცა ძალაშია „იმან იცის“ … ცხვარმაც იცის ბალახი რომ უნდა ჭამოს და არა ბეტონი …

შეპყრობილობის მდგომარეობა როდესაც გარეთ გამოდის – ოდესღაც მოვლენები არ ვითარდება ისე, როგორც მე მაწყობს – როგორც წესი, ისმის ხოლმე ხმა, რომელსაც პირობითად შეიძლება ეგოიზმის ღრიალი ვუწოდოთ … სულერთია ეს იქნება ბალიშზე ჩახუტებული ღრიალი, სხვაზე თავდასხმისას თუ სადმე ტყეში ან აივანზე …

გაცილებით ძლიერი,  ვიდრე ლომის ღრიალის ხმა – ლომის ღრიალში არაა ის, რაცაა ეგოიზმის ღრიალში – შეურაცხყოფა, ლანძღა-გინება, წყევლა-კრულვა, ტერორი და სხვა უმრავი რამ … როცა არ ვიღებ მოვლენებს თუ ადამიანებს ისეთად როგორებიც არიან ისინი …

ამის შედეგად, ვიღაც ექიმთან მიდის, სხვა თავს იკლავს, კიდევ სხვა ფსიქოლოგთან ან მამაოსთან გარბის … მაგრამ …

მაგრამ მამაო, ფსიქოლოგი თუ ექიმიც საკუთარი ეგოიზმის ღრიალით ხომ  აწუხებს გარემოსა თუ ბალიშს … თუ შენ თვითონ იხრჩვები წყალში სხვას როგორ გადაარჩენ?!

რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერით ახალი არაფერი თქმულა – ესაა ის, რასაც ყოველდღიურად ვაწყდებით, აშკარად თუ ფარულად ყველა გავდივართ ამას …

ალბათ, პრობლემაა აქ ისაა, რომ ასეთ მდგომარეობაში მყოფებს – შეპყრობილი, სრული არათავისუფლების მდგომარეობა – გვიყვარს, ვმეგობრობთ, ვეხმარებით, რჩევებს ვარიგებთ თუ მსგავსი …

დღეს, სიყვარულსა და მეგობრობას რასაც ვუწოდებთ(დღეს ლოცვაც კი ეგოისტურია), ეს ყველაფერი ეგოიზმიდანაა და ეგოიზმის ღრიალის ფონზე ხდება …

მხოლოდ თავისუფალ ადამიანს შეუძლია სიყვარული და მეგობრობა …

ცნობილ გამოთქმას – «Все болезни от нервов, только сифилис от удовольствия!» – თუ „ვთარგმნით“, ყველაფერი, რაც ჩვენს აზრებშია, ის განსაზღვრავს რაცაა ჩვენი მდგომარეობა, ყოფა-ცხოვრება, ცხოვრების აზრი თუ  … აზროვნებაში, თუნდაც, სიამოვნება(удовольствия) რაცაა, ის იწვევს შესაბამის შედეგს … თავისთავად თუ სიამოვნებაა წიგნის კითხვა, ის ვერ გამოიწვევს სიფილისს …

ჩვენ, ალბათ, ყველაზე მეტად საკუთარი აზრი-წარმოდგენები გვიყვარს ვიდრე რეალობა, ვიდრე ის, რაც ახლა და გვერდითაა და ფაქტია … რომელსაც ვერც კი ვამჩნევთ, რადგან ის აზრები, რომლებშიც გახვეული ვართ, ბინდივითაა თვალზე გადაფარებული …

… ეს ასეა … საზოგადოება რას იტყვის … ისეთი უნდა იყოს …

ალბათ, ამის შედეგიცაა ბედისა თუ ცხოვრების მდინარება, როგორიცაა ის …

ხანდახან ეს ბინდი გაიფანტება ხოლმე და გამოანათებს … მაგრამ … ის, რაც იყო მაშინ, სანამ თვალახვეული დავდიოდი და თავი „მაგარი ტიპი“ მეგონა … ჩაიარა, დაიკარგა თუ მოკვდა და უკან ვეღარ დაბრუნდება და იწყება სინანული, რომელიც, ალბათ, არ გვტოვებს …

ეს, რა თქმა უნდა, ცხოვრებაში ერთხელ არ ხდება -  ეს პროცესი სულ მუდამ მიდის…

ალბათ, სინანულის გარეშე ადამიანი ვერც სიყვარულსა და თავისუფლებას გაიგებდა …  უსიყვარულობიდან სინანულით სიყვარულისკენ, არათავისუფლებიდან სინანულით თავისულებაში …

უნდა დაკარგო თავი, რომ იპოვო საკუთარი თავი … 

მაგრამ, რთული იმ აზრთა მორევიდან გამოსვლა, რომელშიც ვიხრჩვებით, კომფორტულად ვიძირებით …

როგორც წესი, ჩვენ ან წარსულს მივსტირით ან შორს ვიყურებით, ოღონდ ისევ წარსულისეული აზრებით …

რეალობა კი სულ სხვაა …

არა სიკვდილი, არა სიცოცხლე, არამედ რაღაც სხვა …

სიყვარული და „აგური“*

როგორც წესი ვირჩევთ აგურს, რადგან სიყვარული სექსთანაა გაიგივებული …

არადა,

„სიყვარული სხვა რამეა არ სიძვისა დასადარი

იგი სხვაა, სიძვა სხვაა, შუა უზის დიდი ზღვარი“

(შოთა რუსთაველი)

—————–

* აგური – აქ იგულისხმება ცხოვრებისეული, ბედის უსიამოვნება და მსგავსი …

მე ვერ მივდივარ წინ … და

ვერ იმას ვამჩნევ, რაც მომავლიდან მოემართება …

და ეს ყველაფერი ღმერთის სახელით … დაჯვარული, სახლები, რესტორნები, მანქანები, ბარები …

რეალობა?! არამოაზროვნე, არათავისუფალი ცნობიერება, ადამიანი …

“ზოგ ადამიანს სურს დაინახოს ღმერთი თვალებით, როგორც ისინი ძროხას ხედავენ, და სურთ უყვარდეთ ღმერთი, როგორც მათ უყვართ ძროხა. ასე უყვართ მათ ღმერთი გარეგანი სიმდიდრისთვის და შინაგანი ნუგეშისთვის; მაგრამ ამ ადამიანებს არა ჭეშმარიტად უყვართ ღმერთი. მიამიტ, გულუბრყვილოებს ჰგონიათ, რომ მათ უნდა იხილონ ღმერთი, თითქოსდა ის იდგას იქ, ისინი კი აქ. მაგრამ ეს ასე არაა. ღმერთი და მე სინამდვილეში ერთია შემეცნებაში”. მაისტერ ექხარტი

(Meister Eckhart; დაახლოებით 1260-1328) – შუასაუკუნეების გერმანელი თეოლოგი და ფილოსოფოსი

ამავე თემაზე იხილეთ: დიფუზია ქართულად, ეშმაკი თუ კეთილი ანგელოზი?!, შავ-თეთრი კადრი და სხვა …

- хуже не бывает …

- значить так и должно быть … но могло быть и лучше …

- как?

- не знаю, но старыми мыслями строить новое …. вряд-ли

ყოველ დღე სარკის წინ – ყველა თავისებურად … სილამაზის სალონი … მაკიაჟი … პლასტიკური ოპერაციები … დიეტა …

ყველაფერი კეთდება იმისთვის, რომ ლამაზად და კარგად გამოვიყურებოდეთ … კარგად მოვატყუოთ სხვა – საკუთარი თავით ვიწყებთ(ეს უფრო მიხდება) …

არადა ამ ყველაფრის გარეშე, ხომ  …

შინაგანი განაპირობებს გარეგანს – მშვინვიერ-სულიერი ფიზიკურს …

და აქაც ყველა ვთვლით, რომ შინაგანში უფრო საინტერესონი და მდიდრები ვართ და …ბლა-ბლა-ბლა …

არადა, დილით გაღვიძებისთანავე სარკეში ჩახედვა – ცოტა ვინმეს თუ მოსწონს …

ალბათ, შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენი შინაგანი ისეთივეა, როგორებიც გარეგნულად ვართ გაღვიძებისთანავე …

გაღვიძებისთანავე: …

 

საკითხი, რომელიც არანაირ-ვერანაირი რემონტი უშველის – ადამიანის აზროვნება … თუ ადამიანმა თავად არ ისურვა …

რეალურად ხომ მხოლოდ ჩემი აზრები მომწონს –კომფორტში ვარ ჩემ ძველ აზრებში და იმდენად გაძეძგილი, დატვირთული ვარ, რომ ახლის ადგილი უბრალოდ არაა …

და შესაბამისად ახალი არაფერი მომწონს …

და, თუ მაინც, ახალი არის – მასში ვპოულობ მხოლოდ ნაკლს, რადგან ისევ ჩემი აზრი-აჩემებები(ტვირთი) გავამართლო …

ანუ წარსულის ადამიანი, ადამიანი წარსულიდან … (ტრაღედია წარსულიდან)

და თუ კარგად დავაკვირდებით, ასე ისაუბრებენ ისინი, ვინც განსაკუთრებით კრეატიულ მოაზროვნედ თვლის თავს, „თავისუფალი“ და „პროგრესულად“ მოაზროვნეები (პოლიტიკოსები, ბლოგერები, ფბ-პატრიოტები და ასე შემდეგ)

შეამჩნევენ თითო უზუსტობას, ყოველ ლურსმანს … დაიწყება „ფასადური“ და უკვე ყველასთვის ნაცნობი სიტყვების კორიანტელი …

(ის სჯობდა, რა თქმა უნდა, ის, რაც იყო – ჩაჟამულ- ჩაბნელებულ-საცოდავი სანახაობა -… ჯობია, აბა რა, ის ხომ ჩემი აზრებისთვის უფრო მშობლიურია …)

რეალობა სხვა რაიმეა და არა რაღაც თუ რომელიმე შენობა-ქუჩის რემონტზე არაა საუბარი …

საკითხი, რომელიც რემონტს არ ექვემდებარება – ადამიანის აზროვნება … თუ ადამიანმა თავად არ ისურვა …

რეკლამირებული თანასწორობა სქესთა შორის და მსგავსი ბლა-ბლა …

ერთ დღესაც … ერთი იტყვის მეორეზე, რომ ესაა ის, ვისაც ვეძებდი, ოცნების ქალი თუ კაცი …

და სულ მცირე დროის შემდეგ აღმოჩნდება, რომ ის „საოცრება“ სადღაც გაქრა და …

დარჩა ის, რაც ვიდეოშია …

მამაკაცის მხრიდან ქალის უპატივცემულობა და ქალის მხრიდან კი არაქალურობა ანუ „თანასწორობა“ … და ორივე „მომხიბვლელად“ ჩაკბეჩს ამცხოვრებისეულ სიამტკბილობას …

ამის შემყურე მშობელი კი იტყვის: მე ყველაფერი მივეცი და რაც შემეძლო გავაკეთე, რომ …

მაგრამ … მაგრამ მშობელმა ხომ უბრალოდ სექსუალური აქტისა და მშობიარობის შედეგად მოავლინა ამქვეყნად პატარა – რასაც ცხოველიც აკეთებს …

მშობელმა უბრალოდ უპატრონა – რასაც ცხოველიც აკეთებს …

აღზარდა კი ტელევიზორმა, ინტერნეტმა და არა მშობელმა …

აღზრდა ხელოვნებაა და ხელოვნება მხოლოდ ადამიანს ხელეწიფება …

ასევე იხილეთ: ინვესტიცია ხელოვნების ნაცვლად, მსხვერპლი, მიყვარს და სხვა …

ალბათ, მილიარდერები არიან:

• დასავლური ტიპის – თუნდაც სტივ ჯობსი, ბილ გეიტსი, ტრამპი და სხვები, რომლებიც მთლიანად იხარჯებიან თავიანთ საქმეში, აქვთ რაღაც იდეალები, ფასეულობები …
• პოსტ-საბჭოთა - რომლებიც, საბოლოოდ, პოლიტიკას ეპოტინებიან …

… აქვთ ფული, მაგრამ საკუთარი თავი ვერ უპოვიათ - ტიპური „ბაზრობაზე“ გამდიდრებულის ფენომენი … ანუ არათუ რაღაც იდეალები, ფასეულობები აქვთ, არამედ, უბრალოდ, ბევრი ფული აქვთ

• კახა ბენდუქიძე – პოსტ-საჭოთა, აშკარად დასავლური ტიპის და შეიძლება ითქვას გაცილებით უფრო მდიდარი, ვიდრე მილიარდერების უმეტესობა – აზროვნებს (რასაც 99% ვერ დაიკვეხნის) … (იხილეთ მისი სატელევიზიო თუ სხვა ჩანაწერები) …

(ამის ფონზე, კარგად ჩანს საქართველოს ეკონომიკური სიტუაციის ტრაგიკულობა – ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი დღესდღეობით(26.10.2011) არის …)

————————————————

რა თქმა უნდა, ბევრი იტყვის – ნეტა იყოს და მე ვიცი როგორც მოვიხმარო, მაგრამ საქმე არც თუ ასე მარტივადაა …

ისეთ გარემოში დაბადება და მოვლენების ისე სვლა, როცა ადამიანი მილიარდერი ხდება, ეს ხომ ბედის(კარმის) შედეგია და არა რაღაც შემთხვევითი რამ … იგივე, რაც იმის შემთხვევაში, ვინც მთელი ცხოვრება მათხოვარი ან გაჭირვებულია …

რომელი ასაკიდან ხდება ადამიანი მილიარდერი? – ალბათ, სადღაც 30 წლის შემდეგ (თუნდაც მემკვიდრეობით ერგოს) … აქვს 1.000.000.000 (სულერთია ლარი, $, € თუ £) …

დავუშვათ, ამ მომენტიდან იცოცხლა კიდევ 50 წელი (80 წლის გარდაიცვალა) …

50 წელი ≈ 18.270 დღე …

ანუ მას ყოველდღე აქვს 54734,54 - ყოველდღიურად, მთელი 50 წლის განმავლობაში !!!

ერთ დღესაც,  18270 +_ … ეს 1.000.000.000(მილიარდი) …

…

და, რას მოიმოქმედებს ადამიანი, როცა იშოვის თუნდაც 1000 (სულერთია ლარი, $, € თუ £) … ?

იმას, რაცაა ის, როგორც მოაზროვნე არსება …

“17 წლის ვიყავი, რაღაც ამდაგვარი ციტატა რომ ამოვიკითხე: „თუ ყოველდღე ისე ცხოვრობ, თითქოს ის უკანასკნელია, ოდესღაც თქვენ მართალი იქნებით“

„მე, ყველა ჩემს ტექნოლოგიებს გავცვლიდი სოკრატესთან შეხვედრაზე“ (სტივ ჯობსი)

სტივ ჯობსის სიტყვა სტენფორდის უნივერსიტეტში 2005 წლის 15 ივნისს(რუსულად და ინგლისურად) (სათადაგირო ბმული)

ამას ემატება კიდევ:

ფბ-შინაბერები და ფბ-ბერბიჭები …

საქმიანი დამLikeბლები – ანუ ვინც თვლის, რომ თუ დააLikeქა, ესე იგი, საქმე გააკეთა ..

დაLikeბა … 

ანუ ამით განისაზღვრება:

მომღერლის მიერ შესულებული … მხატვრის … პოეზიისა და პროზის …

ბანკის, ექიმის, პოლიტიკოსის, ავტომანქანის … მობილურის …

გაუგებარი შეფასება … ?!

საიდან ფასდება რაიმე?

ძირითადად, თუ სასიამოვნო, კარგ შეგრძნებას აღძრავს, ყური მომიკრავს რომ კარგია …გააზრება თითქმის გამორიცხულია … (იხილეთ: მოაზროვნე?! და საინტერესო ექსპერიმენტი)

ნაცნობმა მთხოვა ან ვიღაც მოუწოდებს დაLikeბისკენ …

ამასვე ებმის Like-მათხოვრობა – ახალი ფორმა: „დამიLike …

შედეგად კი, ფრიად კმაყოფილი დამLikeბელი - საქმე გააკეთა …

და „ბედნიერებამდე“ მისული დაLikeბული - რა მაგარია ….

…

იხილეთ: თანამედროვე ძველი სახლი, სოციალური თუ ანტისოციალური?!, ისევ Facebook

ამ ვიდეოს ნახვის შემდეგ, თვალს თუ გადავავლებთ, რა იწერება ან გამოითქმება, რას ასწავლიან ან როგორ მტკიცდება საკუთარი შეხედულებები თუ მოსაზრებები …

ბევრი რამ, ალბათ, სხვანაირად გამოჩნდება …

მაგალითისთვის, შეიძლება ავიღოთ ყბადაღებული თემები და მათზე გამოთქმული აზრები, დასკვნები და ასე შემდეგ … ისეთები როგორიცაა: სექსი, არატრადიციული ორიენტაცია, რელიგია, სამართალი თუ სამართლიანობა და თუნდაც სიკეთე ან სილამაზე …

ამავე თემაზე იხილეთ: საკუთარი ხედვა, მოაზროვნე?!, ტყვეობაში, შეურაცხყოფა აუცილებელია …?!

“There are people who have money and people who are rich.” - Coco Chanel

დღეს ფულიანების ცვენაა, რომლებსაც იმდენი ფული, საქმე და მილიონი მოუგვარებელი რამ აქვთ, რომ არასდროს ყოფნით რაც აქვთ …

არიან კიდევ მდიდრები … ანუ ადამიანები, რომლებმაც გაუცნობიერებლად თუ სრულიად შეგნებულად იციან გაყოფა (იხილეთ სოციალური თუ … და a+b= …)

როგორც წესი, ფულიანი მდიდარი იშვიათობაა, პირადად მე არ შემხვედრია …

სამაგიეროდ, ვიცნობ მდიდარ, უმდიდრეს ადამიანს, რომელსაც ფული არა აქვს …

კარგია, ფულიანი რომ არ ვარ …

მდიდარი ვარ? – ამის თქმა, საკუთარ თავზე რთულია …

—

ფაქტობრივად, ვინც გაყოფა არ იცის ყველა ფულიანია – 100 ლარი ექნება, $25.000, 17900 € თუ 4.000.000 …

(იხილეთ სიმდიდრე )

ფიქრით კი, გეთანხმებით, რომ ვფიქრობთ, თან განუწყვეტლივ და ზოგჯერ ფიქრებს დეპრესიასა თუ თავის მოკვლამდეც კი მივყავართ (პირდაპირი და გადანითი მნიშვნელობითაც)

მაგრამ … დიდი მაგრამ …

არის კი ფიქრი აზროვნება?!

როგორც ქიმიკოსი ან ფიზიკოსი ვერ იქნება ის, ვინც ქიმიისა თუ ფიზიკის კანონები არ იცის, ვერ ერკვევა მის პროცესებსა თუ  …

..ისევე ვერ იქნება დღეს ადამიანი მოაზროვნე, აზროვნებისა და აზროვნებაში მიმდინარე პროცესები თუ არ იცის …

… ანუ

- როგორ აზროვნებს?

- რა თუ როგორია აზროვნების პროცესი? და სხვა მსგავსი …

მაგრამ ეს კითხვა საერთოდ არაა დღის წესრიგში …

ასე რომ … ასე რომ …

ყველა კი ვთვლით რომ ნორმალურები ვართ, მაგრამ ვართ კი ჯანსაღები?!

ვაჟა-ფშაველა – ჩემი ვედრება(ამონარიდი)

… გულს დარდი გამიდიადე

იმ სანეტარო საგანზე,

დაწერე ფიქრი, ღრმა, მწვავე

ჩემის გონების საბანზე!..

გონებას ფიქრი სტანჯავდეს,

გულს ცეცხლი სწვავდეს ძლიერი,

მშიოდ-მწყუროდეს კეთილი,

ვერ გავძღე, მოვკვდე მშიერი…

ნუ დამასვენებ ნურა დროს,

მამყოფე შეძრწუნებული,

მხოლოდ მაშინ ვარ ბედნიერ,

როცა ვარ შეწუხებული;

როცა გულს ცეცხლი მედება,

გონება მსჯელობს საღადა, -

მაშინ ვარ თავისუფალი,

თავს მაშინა ვგრძნობ ლაღადა. ... (სრულად იხილეთ ქვევით)

თანამედროვეობა

————————————————————————————————-

ვაჟა ფშაველა - ჩემი ვედრება

ღმერთო, მიიღე ვედრება,

ეს ჩემი სათხოვარია:

არ დამეკარგოს გულიდან

მე შენი სახსოვარია!

გულს ნუ გამიტეხ ტანჯვაში,

მამყოფე შეუდრკელადა;

ვფხიზლობდე, მუდამ მზად ვიყო

დაჩაგრულების მცველადა.

ბალახი ვიყო სათიბი,

არა მწადიან ცელობა;

ცხვრადვე მამყოფე ისევა,

ოღონდ ამშორდეს მგელობა;

არ წამიხდინო, მეუფევ,

ეს ჩემი წმინდა ხელობა!

მაშრომე საკეთილოდა,

თუნდ არ მოვიმკო ნაყოფი,

შვილთ საგმოდ არ გამიხადო

ჩემი მუდმივი სამყოფი.

გულს ნუ გამიქრობ ლამპარსა,

მნათობს ტრფობისა შეშითა,

ნუ მავლევ ქვეყანაზედა

გაცივებულის ლეშითა, -

თვალებში მადლ-დაკარგულსა,

შუბლზე გაკრულის მეშითა.

ნუ დაუკარგავ ჩემს სატრფოს

მადლს, გულზე ცეცხლის მდებელსა,

ნუ დაუძვირებ ოცნებას,

შენს ხმას, სხივ-გამომღებელსა:

სიცოცხლედ უღირს ბეჩავსა,

ეძახის თავის მხლებელსა.

გულს დარდი გამიდიადე

იმ სანეტარო საგანზე,

დაწერე ფიქრი, ღრმა, მწვავე

ჩემის გონების საბანზე!..

გონებას ფიქრი სტანჯავდეს,

გულს ცეცხლი სწვავდეს ძლიერი,

მშიოდ-მწყუროდეს კეთილი,

ვერ გავძღე, მოვკვდე მშიერი…

ნუ დამასვენებ ნურა დროს,

მამყოფე შეძრწუნებული,

მხოლოდ მაშინ ვარ ბედნიერ,

როცა ვარ შეწუხებული;

როცა გულს ცეცხლი მედება,

გონება მსჯელობს საღადა, -

მაშინ ვარ თავისუფალი,

თავს მაშინა ვგრძნობ ლაღადა.

მფარავდეს შენი მარჯვენა,

კალთა სამოსლის შენისა,

სანამ არ მოვა დრო-ჟამი

სულ ბოლოს ამოქშენისა.

სული – შენ, ლეში – მიწასა, -

აღარა ვგლოვობ ამასა;

თევზი – წყალს, ცასა – ვარსკვლავი,

შვილი – დედას და მამასა.

1893 წ.

ასე ვიზრდებით, სკოლა, უმაღლესი და … ბავშვობიდან …

ეს კარგი – ის ცუდი ადამიანია – რა კარგია – ეს პეპელაა – წითელი – პატარა – დიდი – მრგვალი – სკოლა აუცილებელია – ოჯახი – წინაპარი – ქელეხი – ქორწილი – სიყვარული – სექსი – ტვ – კომპიუტერი … და ასე უსასრულოდ

შემდეგ ამ ყველაფერს დაახლოებით ასე ვაჯგუფებთ:

სიყვარული ესაა – ზემოჩამოთვლილიდან ვარჩევთ რამოდენიმეს და … სილამაზე – იგივეს ვაკეთებთ … სამსახური – ისევ იმ უსასრულობიდან ვირჩევით … კაცი უნდა იყოს … ქალი – … დაახლოებით ასეთი სურათი გვაქვს …

მთელი ცხოვრება ვამატებთ და ვამატებთ, და ვიცით რომ ეს ისაა, ზუსტადაც ის, რაც და როგორც მე ვიცი …

ეს ყველაზე საინტერესოდ ჩანს და თვალსაჩინოა – როცა ერთი ამბობს რომ უყვარს სხვა, თანაც ძალიან, უზომოდ … და რომ ესაა სიყვარული …

ანუ „მისი აზრით“ სიყვარულის ჩამონათვალში შედის: 1. … 6. … და ასე შემდეგ …

სხვაში პოულობს ამ ჩამონათვალიდან რამოდენიმეს, ხანდახან ყველას და უყვარს …

იმასაც უყვარს …

რაღაც დროის შემდეგ აღმოჩნდება რომ ამ ჩამონათვალს კიდევ ემატება ის, რაც მის ჩამონათვალში არ იყო, მაგრამ, რაც სხვა ადამიანის განუყრელი ნაწილია … და იწყება …

ანუ უყვარს საკუთარი ჩამონათვალი – საკუთარი თავი სხვაში …

ალბათ, ანალოგიურადაა საქმე, როცა ითქმება ოჯახი, მეგობარი, სამშობლო, თანამშრომელი, თავისუფლება თუ ადამიანის უფლებები … და სხვა მსგავსი …

გვიყვარს, მოგვწონს და ვაღიარებთ მხოლოდ საკუთარ ჩამონათვალს, რომელიც სხვისგან(გარემოცვიდან) შთაბეჭდილისგან გვაქვს შერჩეული – ყველა ხომ თავისებურად ადგენს ამ ჩამონათვალს …

მგონი, რაღაც საინტერესოდ ვითარდება მოვლენები და რომ გავაგრძლოთ …

პრიმიტიულ ადამიანს ძალზედ მცირე ჩამონათვალი ექნება და … არ ექნება პრეტენზია, რომ ეს მისი საკუთარი აზრია ან შეხედულება, არც რაიმეს მტკიცებას დაიწყებს ან …

ინტელექტუალის ჩამონათვალი კი უზომოდ დიდი იქნება … ეს ხომ „მისი აზრებია“, მისი შეხედულებები ყველაზე სწორია, ამტკიცებს, სხვას ჭკუას ასწავლის …

შეიძლება ითქვას, რომ კაცობრიობის 99% საკუთარი ჩამონათვალის ტყვეობაშია და თანაც კომფორტულად გრძნობს თავს …

ალბათ, ძალზე მცირე თუ სვამს კითხვას – რა არის სიყვარული, მეგობრობა თუ …და მიდის მის ჭეშმარიტ არსთან … ეს 1%-ია?

მეც და თქვენც ხომ  ამ 1% მივაკუთვნებთ თავს და ისევ ჩვენი განსაკუთრებული ჩამონათვალიდან საკუთარ განსხვავებულობას, თავისუფლებას, ადამიანთა უფლებებსა, სიკეთეს, ბოროტებას, ლამაზსა თუ ულამაზოს და სხვა მსგავსს ვამტკიცებთ … და თავისთავად ჩვენც იმ 99%-ს ვერ ვცდებით …

ამავე თემაზე „ინტერპრეტაცია“ – „ვიცი, რომ ეს ასეა!!!“ – „მოსიარულე ქვევრი“ – „სად?!“ – „არაა მასე …?!“ – „მიყვარხარ(თ)“ – „არის კი განსხვავება?!“ – „იხვი და მყვარი“